Eicel zaadcel en daar kom jij, inclusief Primaire Reflexen

Wist je dat een ongeboren baby al bij de aanleg in de buik van de moeder is voorzien van een zeer geavanceerd zenuwstelsel met als doel om de moeilijke weg door het geboortekanaal af te kunnen leggen, en de eerste periode op aarde te kunnen overleven. Tijdens de spannende reis beschikt de baby over meerdere primaire reflexen. Deze lichamelijke reflexen werken op geniale wijze in op het bewegingssysteem van het nog ongeboren kind.

Hormonen en de primaire reflexen

De hormonen die de uitdrijvende krachten (weeën) van het moederlichaam activeren in samenwerking met de primaire reflexen vormen samen een dans, die de overgang vanuit de baarmoeder de wereld in mogelijk maken. Zonder de primaire reflexen in de baby zou het moederlichaam zelfstandig niet in staat zijn om de geboorte te volbrengen. We weten allemaal dat de baby meewerkt en op het juiste moment hoofdbewegingen achterover en rotaties en strekkingen in de ruggengraat maakt. Die kennis ligt in het PR systeem opgeslagen. Zodra het kind het moederlichaam verlaat openen de armen en benen zich automatisch, de longen krijgen zodoende ruimte en worden aanspoort om de eerste adem teug naar binnen te halen.

Kortom de PR zijn wegwijzers om de grote reis tot een goed einde te brengen. Daarna helpen ze de pasgeborene om in contact met het leven buiten de baarmoeder te treden.Zonder enige uitleg kent de boreling de wegen om aan voedsel te komen dmv. de zuigreflex. Zodra de impulsen tot het bewustzijn zijn doorgedrongen ontstaat er een keuzemoment in het brein en hoort idealiter de PR onder controle te komen waardoor de impuls geen onnodige informatie blijft uitzenden.

Als alles volgens plan verloopt is het kind ten tijde dat de hersenen snelwegen hebben aangelegd verlost van de ongeremdheid van de reflexen. Maar door toedoen van diverse oorzaken kan het gebeuren dat de PR continue boodschappen blijven uitzenden. Mogelijke oorzaken zijn : stress van de moeder tijdens de zwangerschap, trauma, ongevallen, medicatie, shock.

Als dit het geval is weerhoudt het de baby ervan om de meest wenselijke hersenfuncties aan te leggen. De nieuw aangelegde hersenbanen en de PR blijven dan simultaan signalen uitzenden waardoor het kind overprikkeld raakt en verwarring ervaart. Het nerveuze systeem raakt veel energie kwijt bij het aldoor omzeilen van de PR. Het lichaam zal zich evolutionair ontwikkelen dus de hersenen zullen dag in dag uit nieuwe verbindingen maken. De ongeremdheid van de PR verstoort helaas een natuurlijke aanleg. Er ontstaan hierdoor B – wegen in het brein die als A –  routes worden geregistreerd. Inwendig heeft het in ontwikkeling zijnde lichaam te kampen met twijfel en verwarring. Langzaam maar zeker leert het lichaam het wenselijke gedrag uit te voeren en daarmee wordt tegelijkertijd de PR onderdrukt.

Niemand is zich gewaar van de innerlijke strijd die zich binnenin het kind voltrekt en het kind groeit op met de dubbele boodschappen die het PR systeem blijft uitzenden. Hoe langer dit onopgemerkt blijft hoe sterker het lichaam zich zal gaan verzetten / signalen zal geven om de omgeving (opvoeders, artsen, behandelaars) te laten merken dat er iets essentieel mis is.

Jammer dat de PR nog onbekend zijn bij het grote publiek.

Hierdoor krijgt veel kinderleed niet de juiste erkenning en de vereiste behandeling. Doorgaans krijgen kinderen op latere leeftijd diagnoses of labels die zich naast de waarheid bevinden. Het medicijngebruik onder kinderen is nog nooit zo hoog geweest als tegenwoordig.

Ouders voelen vaak haarfijn aan dat de oorzaak elders haar oorsprong vindt maar kennen de juiste toedracht niet.Daar ouders het beste voor hebben met hun kind, volgen ze ten einde  raad het advies van de artsen op bij gebrek aan beter.

Maar als je zou weten dat er een eenvoudige, pijnloze oplossing ligt in de inhibitie van de Primaire Reflexen zouden ouders dan nog kiezen voor medicatie en onderdrukken ?